تأملات و یادداشت ها

    پرسش:
اگر عزاداری بر حسین (ع) بدعت نیست پس چرا پیامبر اعظم (ص) برای او عزاداری نکرده اند؟!

   پاسخ :
   عزاداری برای امام حسین(ع) نه تنها یک بدعت نیست بلکه یک برداشت عمیق و زیرکانه از سیره پیامبر(ص) است زیرا :

1 -  اینکه توقع داشته باشیم که پیامبر(ص) دسته عزاداری برای امام حسین(ع) راه انداخته باشند یک توقع بیجاست زیرا حسین (ع) در زمان حیات پیامبر (ص) شهید نشده بودند تا آن حضرت بخواهند برای نوه ی شهید خود عزاداری کنند.

2 - پیامبر (ص) با عملكرد خود عزاداري را نيز تاييد فرموده اند. پس از شهادت دهها تن از مسلمانان در جنگ اُحُد ، وقتی پیامبر (ص) متوجه عزاداری زنان انصار برای شهدایشان شدند – با حالت افسوس - فرمودند که « اما {عموی شهیدم} حمزه ، کسی را ندارد که برایش گریه کند ». این سخن ایشان وقتی برای زنان انصار نقل شد گروهی از آنان به خانه پیامبر (ص) آمدند و بعد از نماز عشا تا ثُلث شب عزاداری کردند و پیامبر(ص) به آنها فرمودند : « خدا از شما و از فرزندان شما راضی باشد». سپس چون دیروقت شده بود فرمودند: « اکنون { که پاسی از شب گذشته} به خانه هایتان بروید! ».

3 - در عزای بسیاری از بستگان و مومنان و مجاهدان گریسته اند. در روایات معتبر در کتب اهل سنت آمده که پیامبر (ص) حدود نیم قرن پیش از شهادت حسین (ع) ، پیشگویی شهادت ایشان را از فرشته الهی شنیدند و گریستند. آن فرشته حتی مشتی از خاک کربلا و قتلگاه حسین (ع) را به پیامبر (ص) داد که آن را نزد همسرشان ام سلمه به ودیعت گذاشتند. در عاشورای سال 61 هجری که ام سلمه در مدینه بود آن مشت خاک همزمان با شهادت امام حسین(ع) به خون تبدیل شد.
پیامبر برای چند تن از دخترانشان که در زمان حیات ایشان وفات کرده اند ، گریه کردند. همچنین پیامبر (ص) برای پسرشان ابراهیم که در شیرخوارگی وفات کرد گریستند. نیز برای فرماندهان شجاعی که در جنگ مؤته به شهادت رسیدند گریه کردند. همچنین خود را بر پیکر یکی از اصحاب مجاهد و زاهد به نام عثمان بن مظعون(ره) انداختند و گریه کردند.

4 – ماجرای کربلا و مظلومیت امام حسین(ع) با ماجرای شهادت همه شهدا و بزرگان تفاوت های بسیاری دارد. پیامبر (ص) در مرگ پسرشان ابراهیم گریستند با اینکه ابراهیم با لب تشنه به شهادت نرسیده بود و گلویش را جلوی چشم والدینش نبریده بودند. اگر ابراهیم پسر رسول خدا(ص) نیز به دست یک عده جنایتکارِ مدعیِ اسلام ذبح شده بود و وانمود کرده بودند که نوه پیامبر(ص) – العیاذ بالله – تبهکار و شورشی بوده- قاعدتا پیامبر(ص) برای افشای چهره زشتِ مدعیان دروغین اسلام ، هر سال مراسم عزاداری و افشاگری برپا می کردند.

5 – رسالت همه پیامبران اینست که تفاوت «حق» و «باطل» را روشن کنند تا انسانها با چشم باز انتخاب کنند. عزاداری امام حسین(ع) در راستای همین هدف الهی است. اگر عزاداری برای مظلومان کربلا نباشد ، ظالمان و قاتلانِ تاریخ ، صدها تهمت به مظلومان و مقتولان می زنند و خودشان را مظلوم وانمود می کنند. آنچه باعث شده تبلیغات فراگیر حکومت نژادپرست بنی امیه و پیروان آنان در طول قرنها خنثی شود و نتواند یزید و یزیدیان را تبرئه کند دقیقا همین مراسم عزاداری سالانه برای امام حسین(ع) بوده است. اگر مرور سالانه ی واقعه عاشورا و اشک ریختن برای شهدای اسلام نبود اسلام و سیره پیامبر (ص) بیش از اینها تحریف می شد و کار به جایی می رسید که « وحشیگری و ستم » که «شیوه یزیدیان تاریخ» بوده «مشروعیت» یابد و به عنوان «اسلام راستین» و «سیره پیامبر(ص)» قلمداد گردد.

کلیدواژه ها : فلسفه عزاداري + امام حسين (ع) + سنت پيامبر اکرم (ص) + بدعت + عاشورا + کربلا + محرم + صفر + اهل بیت (ع) + اهل بيت (ع) + تاریخ اسلام + پاسخ به شبهه وهابیت + شبهات وهابیون + نواصب + بنی امیه + بني اميه